Lipa

Jest częścią mojego życia, chroni i opiekuje się domem w którym mieszkam, gdzie czuję się szczęśliwa i bezpieczna.

W starożytnej Grecji lipa symbolizowała niewinność, czystość i nadzieję. Była poświęcona Afrodycie, scytyjscy wróżbiarze potrafili przepowiadać przyszłość z kory lipowej. Rozszczepiali ją na trzy części i nawijali wokół palca, potem odwijali i powtarzając tą czynność wróżyli.

Lipa w czasach przedchrześcijańskich była świętym drzewem dla Słowian i Germanów. Uważano, że chroni ona przed złymi mocami

i piorunami. Pod jej konarami odbywano narady wojenne, sądy i obrzędowe tańce.

Lipę sadzono w centralnym miejscu osady, a także na grobie ukochanej osoby, by rojnie brzęczały pszczoły, a ptaki śpiewały swoją pieśń na chwałę zmarłego Pod nią zawierano małżeństwa, sprawowano sądy.

Starych drzew nie można było ścinać pod groźbą śmierci, uchodziły one bowiem za dobre drzewa.

Po wprowadzeniu chrześcijaństwa sadzono je przy świątyniach i na cmentarzach, przy większych okazach tego drzewa umieszczano kapliczki, krzyże i obrazy.

Z lipy wytwarzano wiele sprzętów domowych. Wymoczone łyko służyło do wyrobu koszy, naczyń, cedzideł, mebli, sprzętów potrzebnych do gospodarstwa domowego. Z jej drewna wykonywano ule, ponieważ pszczoły lubiły ten zapach, a także rzeźby. Wiele z nich przetrwało do naszych czasów i są otoczone kultem. Z łyka przede wszystkim pleciono chodaki. Węgiel drzewny otrzymany z lipy wykorzystywano do wyrobu węgla rysunkowego i prochu strzelniczego.

Na przednówku z kory drzewa robiono mąkę i wypiekano chleb zwany „pachaną”. Był to znany w medycynie ludowej skuteczny środek napotny i wykrztuśny, stosowany przy przeziębieniach, grypie, ospie, bólach gardła, katarze. Kwiaty lipy dostarczały nektaru dla pszczół i były od wieków cenionym lekiem ludowym.

Dziurawiec

Odkąd sięgam pamięcią zawsze był obecny w domu mojej Babki, która wierzyła, że ma moc nie tylko lecznicza ale i magiczną. Często nazywany świętojańskim zielem, zielem łaski Bożej lub krwią św. Jana, a wianki z tego ziela wieszała w oknach, miały za zadanie chronić matkę i nowo narodzone dziecko przed podmieniającymi dzieci złymi boginkami.  

Jest to ziele rosnące na miedzach, przy drogach, na skraju lasu, wzgórzach i łąkach. Kwitnie od czerwca do września, jest łatwe do rozpoznania, ale jak wszystkie zioła zbiera się je przy słonecznej pogodzie. 

Dziurawcem można leczyć zaburzenia mowy,  niespokojny sen, napady histerii, lunatyzm, moczenie nocne i depresje. Olej z dziurawca stosujemy przy zranieniach, krwawych wylewach, obrzękach gruczołów, jako środek kosmetyczny przeciwko szorstkiej skórze twarzy. może służyć do nacierania przy bólu pleców, rwie kulszowej i reumatyzmie.

Przepis na olej z dziurawca

Zebranymi kwiatkami dziurawca napełniamy butelkę aż po szyjkę zalewamy olejem z oliwek. Dobrze zamknięta butelkę stawiamy na słońcu na okres kilku tygodni. Gdy olej stanie się czerwony, wyciskamy całość przez ściereczkę i przechowujemy go w butelce z ciemnego szkła. Olej dziurawcowy obniża dodatkowo poziom cholesterolu i cukru we krwi. W leczeniu chorób skóry można go mieszać z tranem, olejem rokitnikowym, wyciągiem olejowym z żywokostu i  pokrzywy.

Zastosowanie wewnętrzne

Dziurawiec stosuje się w schorzeniach żołądka, pęcherzyka żółciowego, wątroby, w biegunkach, przy braku łaknienia, w nadmiernej przepuszczalności i łamliwości włośniaczek, zastojach krążenia obwodowego krwi, przy zmniejszonym wydzielaniu moczu, kamicy, skazie moczanowej. Nalewki zaleca się w stanach depresyjnych i klimakterium.

Herbatka z dziurawca

Jedna łyżeczkę ziela zalać jedną szklanka wrzątku i pozostawić na krótko do naciągnięcia.

W soku i oleju z dziurawca znajduje się hipercyna, która korzystnie wpływa na procesy biochemiczne w narządach opanowanych przez nowotwory. podany doustnie wybitnie wzmaga wydzielanie żółci, pobudza przemianę materii, znosi stany znużenia i depresji, poprawia wydajność intelektualną. Można go zażywać równocześnie z miłorzębem, kwasem glutaminowym, surowcami kofeinowymi i arniką. Łagodzi objawy trądziku, jest wskazany przy zmęczeniu w przebiegu chorób zakaźnych i w okresie rekonwalescencji.